İman Kahramanları

Aruz Vezni: (mefâilün  feilâtün  mefâilün  feilün/fa'lün)

Hatırlarım da ne  günlerdi eski günlerimiz…
Açıp  Risâle-i  Nûr'un suhûf-u pâkini  biz,
Okurduk  anlamadan, öyle bir  yutarcasına.
Kapardı  feyzini  kalbim, hem  aklım almasa da!
Ve her namâzı kılardık huşû içinde; fakat,
Yazık ki şimdi uzaklarda kaldı eski o tat!
Vücûdu kapladı zîrâ şu kirli ezvâkım,
Ve sonra sanki mühürlendi kalb-i nâpâkım!
Dönüp muhâsebe ettim geçen zamâna bakıp,
Dedim ki kendime: ''Beyhûde geçti yıllar, ayıp!''
''Zavallı! Söyle ne yaptın, ne yaptın Allah için?
Ne Nûr'a hizmetin olmuş, ne zerre hizmet-i din!
Duyunca  cenneti  lâkin dilersin ortasını,
Çek âb-ı  Kevser'e  daldırdığın hayal tasını!
Sür alnı secdeye derhal Hüdâ önünde eğil,
Gözet rızâsını!... Cennet, amellerinle değil!
Unutma! Cennet O'nun rahmetiyledir  ve de sen;
Üzülme! Tövbe et ümmîdi kesme rahmetten!''
                       ***
Çıkardı karşıma Allâh o evliyâ zâtı,
Yanarmış  âteş-i  îmanla tüm hüceyrâtı
O'dur müceddid-i  âhir zaman ne şüphe ne şek!
Duâ-yı  Hazret-i  Üstâda biz de âh girsek…
O'nun makâmı ki Mehdî makâmıdır mâdem,
Temessük ettik o da'vâya sâdıkâne o dem.
Senin ne haddine Hâkâniyâ o muhteremi,
Şiirle anlatabilmek…  Bırak hemen kalemi!
Ve şimdi  tövbeler olsun ne işledimse günah,
Dilimde: Eşhedü el'lâ ilâhe illallah!

H. ÖZÇELİK