Anneler Ölmesin

serimde  sensizliğim

 sana bin türkü söyletir

beni kucağında büyüt

saçlarımı okşa

gözlerin dolu ayla

güneş kokar her nefesin

daim olsun ömürleri

anneler  ölmesin

şimdi bahar mevsimidir

cümle ağaç gülmeye durdu

ne altın rengi yaprak

dallardan uzak

ne kırlangıç yuvadan

sen, ben ve hasret nice

 baharı birlikte gördük

gülebilsem sana bir kez

dokunabilsem ellerine

hani gözlerin,  

hani ellerin

hangi dipsiz kuyulara

attılar beni

kapat gözlerini

görme bensizliği

duyma sesimin

yokluğunu orada

ben gözlerimi kapadım

yok sayıyorum sensizliği

kulaklarım tıkalı,

 yoksa delireceğim

yeşil mi geceleri İzmir'in

ve caddeleri hâlâ

bahar kokar mı

yalansız bir gündür

yaşamak orda

özlemek yarısıdır

kavuşmanın

kaldırımlar ıslak,

yosunlu

insanlar inadına

yorulmuş

kaçmak kurtuluş değil

ya rüya içinde yaşayacaksın

bu âlemde

ya da ömür boyu

hiç uyumayacaksın