Hayâl Libâslı Geleceğimiz

göğün kapısı açılmış

dudağımda sevgi dolu çağrılar…

dökülüyorum…aşağılara…

gözlerimde sevda var; bahar bahar açan…

…

âsumanın tepesi açılmış

güller…güller…

ve

güvercinler…güvercinler…

ak gerdanlı,ak güvercinler…

gagalarından gül goncaları düşüyor göğün yüzüne

pembe hülyâların ,

pembe güzellikleri artık akar..akar..akar oldu üzerimize

gül çehreli insanlar geziyor sokaklarında dünyamın

gönlümün çiziklerinden dikensiz lâlezârlar fışkırıyor

elmas parıltılı gözler aydınlatıyor ikindi üstlerini

dikenli teller,sınırlar buhar olup,

kırılan kalpler  gül suyuyla yunuyor

yağmur damlaları öpülen ellere  pıtır pıtır düşüyor

gölgelerimizin zulasında saklanan kederler

terk ediyor bedenleri küsüşlerle…

taraçalarda,bayırlarda rüzgârlarla fısıldaşırken çiçekler,

sevgiyle döküyorlar tohumlarını humusa.

daha aydınlık,

daha mavi bir dünyaya gülümsüyor kirpiğinin ucundan filizler

rengârenk kelebek ruhu yeşeriyor kırlangıçların,insanların hareketlerinde.

dillere gerek yok artık:

gözler,ruhlar,tebessümler konuşuyor lisan-ı hâl ile

her yeni güne ayrı bir çiçek bağışlıyor kokusunu ve rengini

şafak ayrı bir kızıllıkta atıyor dağların ardından,

gün bir ayrı güzellikte batıyor denizlerin yakamozlarından

…

Bütün bunlar için

illâ bir bedel ödemek gerekmez ey insan oğlu..!

sadece bir parça duyarlı olmak,

bir parça insan olduğumuzu hatırlamak yeter

hadi,

tülden ve masmavi bulutlardan bir Atlas yorgan serelim gözlerimize

tebessümlerimiz,mutlulukla gerilirken yüzümüzde,sarsın ve kucaklasın bütün kâinatı

hadi..!

….

İnanıyorum ki;

bir gün,

Ay yüzlü çocuklar doğacak geçmişimizin karanlığından…

ve

sökülüp,çalınan yıldızlarımızı yeniden takacaklar ait oldukları yerlere:yüreklerimize…