Anam

Faniler arasında en muazzez varlıktır ana. O yeryüzünde dolaşırken gökteki bir baş ve Cennette ayaklarının altındadır. Pabucunun tozu gözlere sürme kadar aziz ve ayaklarına sürülen yüzler arş eşliğinde ki başlar kadar yücedir. Ana inleyen varlıktır. Bütün bir hayat boyu inleyen ve sızlayan ... Onun analığı evlatla kaim ''anam'' diyen biriyle.

Gelişme dönemi, tahsil hayatı, askerlik çağı bunların her biri ananın yüreğini ağzına getiren bir ızdırap dönemeci . Ana her zikzakta bir sürü gözyaşı döker. Yavrusunun okuma ayrılığına, izdivaç ayrılığına ve askerliğine... Evet o daima ağlar, daima buhurdan gibi tüter. Teselli bulup durduğu olduğu gibi, sel sel olup göz yaşın da boğulduğu da olur. O mukaddeslerine, vatanına, namusuna kurban verdiği yavrusunu armağan sayar ve teselli olur. Ya bir hiç uğruna ölene?.. İşte burada ananın dili tutulur!..