Son Nefes

 Son  Nefes

dikti köydeki genç ağaçları,

çaktı ağaçların etrafına çitleri

inşa etti her kırık dökükleri

büyük bir sabırla

suladı meyve bahçesini,

kazdı tarlasını,

alnının temiz teriyle

geçindirirdi ailesini.

ekmişti toprağa kısmetini;

hasatta ağrırdı

tırmığı tutan elinin bileği.

düşündü

bulutlarla, gevezelik etti

ve konuştu toprakla, ağladı

suyla...

bir gün, ayakları

ansızın büküldü,

şaşkınlıktan donakaldı

                                             bıraktı tırmığı

nefes almak için: soğuk terler

boşaldı alnından.

sürülmüş toprağa ve uyudu,

toprakla bir oldu...