Takunyalarım

Gövdem yanar gölgemin gölgesinde
kelimeler kollarımdan akar gider
sonra karışır rüzgara,bir
kül yığını gibi
oysaki ruhumun küçüklüğüydü,
takunyalar ayağıma bol gelirken
yokuş aşağı düşmüştü, bedenim,
yakalayamadığım çocukluğumdu,
ağzımı silerken tişörtüme bulaşan kanım,
oysaki,
sevgi ve umutdu
bedenime çalınan leke,
gövdem yanar gölgemin gölgesinde,
hani nerde benim takunyalarım,
çocukluğum,
küllerime karışan kelimelerim... Ayhan ÇEVİK