Pardesü

üşüdüm bu sabah
sıtım donuk
bedenim senin kokun
karşımda bir masa vede sandalye
konuşurken bir ara
dudaklarım burnumun gölgesinde
saklanıyor üşümemek için
iyimi şarabımda bitmiş
o an seni hatırladım
oda senin gibi boş şimdi
seni düşündügümde üşüyorum
pardesüm az önce buradaydı
umarsızca çekip gitmiş
bari sökügünü dikseydim
üşümezdi o zaman
halbuki anlatacagım ne çok şey vardı
şimdi başbaşa kaldık
yerde yuvarlanan;
boş şarap şişem pardon kimdiniz
kuzum dilin yokmu konuşsana
tekme salladım boşluguma
masamla yalnız kaldık

pardesüm olsaydı üşümezdim...Ayhan ÇEVİK