Bir Alev Bin Okyanus

masaya bırakılmış kağıttaydı vasiyet
yıldızların nöbet tuttuğu akşamın mızrağında
acısını yudumlamak istemeyen bir gençti
kervankıran yıldızı yağız kaftan kostümündeyken
bir önsöz işitti evin tavanından
hatif gibi bir çerçeveydi  duvar ötesi
bu yüzden asamazdı endam çivisiyle

kulağı çekilmeyen bir koridorda yürüyordu

his cilası izmaritleri böyle kaldırmıştı

zühre hokkasından taşan bir ilham

yerden toplanamayacak nar tanesi büyüklüğündeydi

iskelet sancak taşıyamaz!

ruh dizginlerinde burak toynağı olmayınca..

bir kalem meşalesiydi sönmeyen

ketum muska sarmalında üçgen cidar varsa

bu alevde,rotası ısıtılmış yelkenler vardı.

bir pınar doyuramaz her akan canı

dizgini emanet edilmiş firuze ellerde

balçığı kurutan muştu insan olmalıydı

şeker kamışı bala hasret körfezinde

yanmışsa bir su alsa yeterdi

insan,hem alev hem okyanus

bin'i bir'e taşıyan şayeste mimar

ateşin taşıyamayacağı gerdanlığı

çözülen kördüğümde nakşetmişti o

mahzen tabletinde serum çöllerini yetiştiriyordu

şûh kuyular incelmiş dişleriyle köle beklerken

küpe fabrikaları kalplerde kuruluyordu

bir mürde genç sekerat kafiyesini yazarken

alnı açık bir ihtiyar usare redifini yapıştırıyordu

hayatın nakli,yeni bir hayat doğurmuştu

cariye salkımlar pazardan kaldırılmış

servi saniyeleri mevtin pırıltısı olmuştu

pırıltı ve mevt:

bir alev bin okyanusu emziriyordu.

                   Gürsel ÇOPUR