Tek Hecelik Bir Aşk

tek hecelik bir aşktı ; sabah uyandığımda göremediğim...
oysa
bir ömür diye başlamıştı,
daha demlenmeden ocakta ki çayımız,
yeşermeden yanağımdaki sakallar gittin,
baş parmağı delinmiş çorabımı dikmeden,
yıkamadan sevgilerle kirlenmiş pantolonlarımı
gömleklerimi.
ne diyebilirim ?
ama bilmelisin , sen;
meyus düşlerin, tebessümleri olarak kaldın bana...
hangi sonbaharda yağacağını bilmeden,
bekliyorum seni,
dön hayrına.

erhan karaman