Berra

Düşlerin çatlak dudağında biriktirdim acıyı

Yüreğim heyelan

Gündüzleri tamah ederim de bir kuru ekmeğe

Geceler çetin ve zorba

Kaldırımların ayazı avutur yalnızlığımı

Buz tutan ellerimi ısıt nefesinle berra…

Şefkatin izleri silinmiş duvarlardan

Üstelik ışıkları da matemli bu şehrin

Aydınlatmıyor minik yüreğinin umut evini

Çiğ yağmış saçlarımda gezinir mi ellerin

Merhametin şalını salarmısın üstüme

Üşüyorum berra

Hasreti giydireli çok oldu sevgiye…

Kırık penceremde asılı donuk bakışlarım

Gözlerim sevinçle hiç parlamadı ki

Şubattı her mevsim

Oysa

Bahara koşan insanlar bilirim doludizgin

Şimşek gürültüsünde tıkarım kulaklarımı

Sağırım berra

En çok da acımasız yanlarına…

Sığıntı telaşların gölgesinde

Demlenen susuşlarımı arşınlarım her defasında

Yanaklarıma düşen kirli yaşlarıma aldırmadan

Ve sorgulamadan hayatın kinini

Ben yaşamaya açım beraa

Her insan gibi…

3 ekim 2011
Kütahya/züleyha özbay bilgiç

kütahya