Sultanım

Saçlarım dağınıktır görmeyince yüzünü

Yokluğunda çöllere dalıverdim sultanım

Ezber yaptım beynimde fısıldayan sözünü

Geceleri rüyama alıverdim sultanım

Dudağımda belirdi tatlı bir gülümseme

Yokluğun fazlalıktan kalıverdi keseme

Bitiversin acılar kanasa önemseme

Sensiz keş zamanları satıverdim sultanım

Gülün öpüşü gibi yanağımdaki izler

Elimin kıvrımları senden hatıra gizler

Yaralanır önünde aşka düşünce dizler

Yollarında pervane oluverdim sultanım

Kahpelik pusu kursa düşlerimin önüne

Belensin mektuplarım yokluğunun dününe

Adakları adadım vuslat yazan gününe

Sensiz loş odalara dalıverdim sultanım

Ayaza düşer kalem susar sessiz heceler

Kan oturur gözüne şafak olur geceler

Ardından ağıt yakar sonra satar niceler

Kalabalık içinde kalıverdim sultanım

Döküldüm yollarına acımı bilmez felek

Yüzümü sürdüm yere falda çıkmadı dilek

Attık şöhret göyneğin giydim yamalı yelek

Nefsimi binbir kere yuyuverdim sultanım

Kocaman evrenimsin gözlerine bakınca

Sevdanın mendilini yüreğime takınca

Varlığından gayrıyı ateşimle yakınca

Şol benlik kavgasından kaçıverdim sultanım






Zekeriya EFİLOĞLU
Gaziantep
Ekim/2011