Aş[k]adavra

Aşk esmer bir çocuk gibidir
Hala yüreğini ıslatan

Oyuncağı annesi, bir kız belki de
Bir kadavranın teninde açan

Aşk kanayan bir şehir gibidir
Yarasını hep dağlayan
Kilitsiz bir nehir belki de
Bir kadavranın boynundan akan

Aşk yitirilmiş bir yağmur gibidir
Kendi gölgesinde batan
Kısır bir buluttur belki de
Bir kadavranın kasıklarında yatan

Aşk kan renginde bir hüzün gibidir
Tüm yaralara tuz basan
Eşkıya yı vuran kurşun belki de
Bir kadavranın zulasında duran

Aşk gülümseyen bir kadavra gibidir
Aşkını neşterlere kanatan
Sevişmiş bir kadın tenidir belki de
Tenimin tüm hücrelerini kuşatan