Yıkık Haziran

Adam söyleyemedi önce
Kadın bir başkasına gidiyordu 
Sesini çıkarmadı Adam
“O” mutlu olacaktı 
Kadın sessizce gitti, aklında “Adam” vardı
Sustular uzun süre bakıştılar sadece
Heybesinde “Adam”, gitti kadın.

İkisi de düştüler zemheri bir aşkın göbeğine
Adam konuşamadı uzun bir süre daha 
Kadın mutluluk oyunları oynuyordu, seviliyordu.

Daha fazla dolduramadı boşluğunu kadının
Başka aşklara yelken açtı adam, başaramadı
Lal olan dili çözüldü söyledi kadına 
“Seni Seviyorum” diye
Kadın sanki yıllardır beklediği cevabı almışçasına hüzünlendi

Bir çırpıda çekti aldı kadını istemeyerek gönderdiği maceradan
Elleriyle verdiğini elleriyle koparıp aldı
Kazanmıştı kadınını.
Bir bakıştı yaşanan bir gözdü hapseden cam kenarına ikisini de

Henüz alışık değildiler ayrılığa
Gözleriyle sevişirken yürekleri
Bir an ayrılmamışlardı
Sonra gitti kadın “bir gün” adam yazdı; 

Günün üstüne düşen
Kısık yeşil gözlerin
Bir yudum su
İçinde papatyalar yüzen

Bayılırdı kurumuş haline 
Ve beklerdi yollarını gelsin diye

Baktı karşısında daha kısık gözler
Güçlü görünen adam
Ve camda olmayan kadın…

Adam şiir yazdığı kâğıtları yitirmiş
Kalem öğütlendiği gibi ucu kırılmamış
Anlaşılan kullanılan ağacı kurtlar kemirmemiş

Bedenin de Marmara kokusu
Yeşilinde bir deniz parçalanmış
Bir kente hasret duymanın anlamı doğuyor
Sevilen için mi sevilir şehir
Şehir için mi sevilir sevilen
Sorular yetim
İstanbul kadar öksüz adam

(G) özünün dudaklarından öpüyor adam
Saçlarına kulaçlar atarak
Kadın (g) özünün dikenli tellerine takılıyor
Göğüs kafesine çentikler atarak

Kalbini bir tekerlekli sandalyeye koyuyor
Kadın, tutuyor ellerinden sandalyenin
Papatyayı ne kadar sevse de Kadın
Adam gülleri yakıştırıyor kadının beyaz tenine

Adamda deprem oluyor 
Kadın sarılıyor dizlerine 
Birkaç saniye 
Sonra yıkık bir Haziran kalıyor ellerinde

16.06.2008 - Ağrı