Perdeler Açılınca

Düşüyorum

Yükseğinden, hayal bulutlarımın.

Bir kıvılcıma muhtaç, küllenmemiş duygular…

Baharı yok, yazı gelmez umutlarımın,

Bense, hasretinin en koyu sıcağında

Üşüyorum…

Bakıyorum

Manasız vedânın son gölgesine.

Cevabını bulduğum sorular da gitti senle…

Dalmışım suların son bestesine,

Şimdi; donmuş suya, denize inat

Akıyorum…

Tanıyorum

Ne kendimi ne de bildiklerimi.

İğde dalı olmuş, bu âlemde sırdaşım…

Sen ararken yanmış şiiri ve sildiklerimi,

Bense, zavallı yüreğimi rahmetle

Anıyorum…

Bölüyorum

Belki yüz kez, hiç gelmeyen uykumu.

Geceleri bir ben, bir de ay ayaktayız…

Göğe saldım ve unuttum korkumu,

Şimdi; tam huzura açmışım gözlerimi

Ölüyorum…

Görüyorum

Şimdi her şey daha berrak gözümde.

Asıl oyun başladı, açılınca perdeler…

Tüm hakikat âyan oldu yüzümde,

Artık sahte yüreklilere, duvarlar

Örüyorum…

                                     Ocak 2010