Çekilin O Benim Babamdıııı Babacığıımmm

Bir gün bir gazete muhabiri yolda yürümekte ve kara kara düşünmektedir,
Sabah işten çıkarken patronu bu gün adam akıllı bişey getirmessen seni işten kovacağım demiş ve eline kamerasını verip sokağa salmıştır, Adam sağa bakar sola bakar elinde leptop arar durur ama bir türlü değişik ilgi çekici adamı işten kovulmayacak bir şeye rastlamaz.
Saat 8 olmuştur artık mesayi bitmiş telefonu içli içli çalmaktadır, açar arayan patron;
-Nerdesin lan ben sabah kadar seni bekleyeceğim.
-Şeyy geliyorum efendim dem...
-Ulan başlatma efendine Gel ÇABUK!
Der ve telefonu suratına kapatır, adamın moreli iyice bozulmuştur çaresizlikden ağlamaktatır birden bi ses duyar (araba hızla giderken firene basar biraz tekerlek sesi çıkar sonra çarpar öyle bir ses) hemen koşarak sesin olduğu yere gider bir bakar büyüüüüüüüüük bir kalabalık herkes bir şeyin etrafında toplanmış adam üzüntüden göz yaşı dökerken birden sevinç göz yaşı dökmeye başlar ve topluluğun olduğu yere koşmaya başar etrafındaki adamlara sorar noldu burda herkes ağlamakta ve çok yazık demektedir kimse cevap veremes, kalabalık çok olduğundan ne olduğunu göremes ve fotoğrafta çekemez bu sefer gazetecilik kurnazlığını ve aklını kullanır kamerayı saklar üstüne pardüsüsünü giyer ağlayarak koşar;
ÇEKİLİİİİİİN O BENİM BABAMDIIII BABACIĞIIIIIIIM...
diye ağlayarak topluluğun arasına girer herkes kenara çekilir ve başın sağolsun demektedirler adam kurnazca bıyık altından güler hemen pardüsüsünden kamerayı çıkarır ve en sona ulaşır tam fotoğrafı çekecektir bir bakarki;

YERDE BİR EŞŞEK YATIYOR MEĞERSE ADAM ONA ÇARPMIŞ !

(Bir takvim yaprağında okumuştum)

İSMAİL BEDRİ ACAR !