Yetim Deniz Kızı

Damar damar kurumuş mercanların arasında sundun Deniz’imi,
Bir yokmuş iki varmış masalından yarattın yetim Deniz/kızı’mı…
İnce sızılı, karabataktan kurtardın günahsız soluk benzimi,
Bir yokmuş iki varmış masalından yarattın yetim Deniz/kızı’mı…
 
Yıldızımı aradım, yakamoz vururken gün ışığı niyetine,
Vira bismillah, tandan önce kollarımda olursun nihayetine,
Sonsuzdur umudum, her şeyi gören Yaratanımın ulviyetine,
Bir yokmuş iki varmış masalından yarattın yetim Deniz/kızı’mı…
 
Deniz/kızı’mı hem yetim, hem de öksüz bıraktın, yüzüstü bıraktın,
“mormenekşem”in ölümsüz iksiri gözlerinden, ferinden ıraktın,
Bir acı bıraktın ki, denizkestanesinden bile acımtıraktın,
Bir yokmuş iki varmış masalından yarattın yetim Deniz/kızı’mı…
 
Vuslat babadan da, anadan da yetimdi, Deniz’im gibi öksüzdü,
Ferhat’ın yüreği gibi demirdendi, kahpe dağlar gibi köksüzdü,
Sen gitti gideli mürekkebim kurudu,  kalbim artık sözcüksüzdü,
Bir yokmuş iki varmış masalından yarattın yetim Deniz/kızı’mı…
 
Ali Özdemir
 
30.11.2011 – 22:35