Kısa Metrajlı Bir Şiir

Kamera!

Motor!

Çekim 35!

Üşüyen bir kadın, yine kendi kaldırımlarında, yine cümlesiz

İnatçı güneşi sırtına almaya çalışıyor cebindeki birkaç umuda takas

Nafile soğuk bir kere nakaratı olmuş yazgısının

Balkonunda mektuplarını mandallamış ipine

Belli ki yine hiçbirşeyi kalmamış da, gözyaşlarıyla yıkamış

Belli ki yine düşük yapmış bir şiiri, çoraklaşmış sevdasızlığından

Yakın çekim, kafes

Kadın kafesinde…

Kafeslerimizin içindeki gecelerimizin beklediği inatçı anahtarlar

Bin türlü direniyorlar, sevişmelerimizin rengini göstermemek için

Demir parmaklıkları olmasa da kafesin

Çekim 37!

Vurgu kadının ağlamaktan sağırlaşmış ruhuna!

Bir fırtına sonrası yağmalanmış avuçlarındaki tüm çizgiler

Mumyalanmış defter arasında kuruttuğu sevişmeler

Görmek istediği tüm mevsimler sıkışmış arafında

Çekim 41!

Yakın plan : Dudaklar…

En çok da göğsünün arzulu yerleri uyuşmuş, hissetmiyor

Bir tren garında, el sallıyor anımsadığı dudak izlerine

Üstünde yumuşacık bir şal, rüzgarın savuramadığı

Ellerinde masallarla sulanmış kır çiçekleri

Ruhunda masallara susamış yaralar

Ellerinden vedalar yapıp saklıyor mektubunda

Kaybolan aylarına adak

Son, bir düş çekimi ayrılığı

Ağır çekim

Yaşlı pusula yine unutkanlıklar peşinde

Ancak tüm kesitler hep ezberindeydi şiirin

Kadın, yazgının yüksek bir yerine çıkıp atlar şiirin en derin yerine

Yine düş kabarcıkları, nefesle nefessizlik arasında sıkışan anı tanecikleri

Yine o hüzünlü kulaçlar mayalanmış sırlarına

Yine çırpınırken, çırpınırken ve çırparken tutkularını kendi içine...

Oktay Coşar