Mecliste Firavun Çok

Kalabalıktan bıktım, özüm dağlara çıkar,

Orada benim gönlüm kasideleri yakar,

Dağlar yorsa da canı, döşe sümbüller takar,

Ağzı olan konuşur, mecliste firavun çok;

Leylalar yetim kaldı, çöllerde Mecnun’um yok.

Bağbanlar hicran kusar, teselli vermez güller,

Sevdasızca durmadan bağda öter bülbüller,

Çileyle halvet olur başımdaki kâküller,

Ağzı olan konuşur, mecliste firavun çok;

Leylalar yetim kaldı, çöllerde Mecnun’um yok.

Baykuşlar şaha kalkıp muhabbet kuşu oldu,

Mevsimin kucağında bütün bahçeler soldu,

Takvimlerim hoyratça faziletleri yoldu,

Ağzı olan konuşur, mecliste firavun çok;

Leylalar yetim kaldı, çöllerde Mecnun’um yok.

Pervane ocağında nurdan sesler duyamaz,

Gönlü derbeder oldu, acıları sayamaz,

Elleri titrer bugün bağa şiir koyamaz,

Ağzı olan konuşur, mecliste firavun çok;

Leylalar yetim kaldı, çöllerde Mecnun’um yok.