Huzeyfede Kalan Su Geleceğini Biliyordum

HUZEYFE'DE KALAN SU…

 Yermük Savaşı, Müslümanlar için en sıkıntılı savaşlardan biri olmuştu. Bu savaşta Sahabeden, birçok şehit verilmiş ve birçok sahabe de gazilik şerefi kazanmıştır. İşte Yermük Savaşı sırasında vuku bulan bir hâdise; Sahabenin nasıl bir aşkla birbirine bağlı olduğunun ispatı gibidir.
Hz  Huzeyfe (r.a) şöyle anlatıyor: "Yermuk harbinde, yaralılar arasında kalan amcamın oğlunu aramak üzere savaş alanında geziyordum  Yanımda biraz su vardı  Hava da çok sıcaktı  Amcamın oğlunu buldum  Su isteyip istemediğini sordum  Başıyla isterim, dedi
Tam suyu içireceğim sırada öteden birisi, "Ah su", diye inledi  Amcazâdem gitmemi ve suyu ona içirmemi işaret etti  Gittim, baktım ki Âsım'ın oğlu Hişâm  Tam ona su vereceğim sırada başka birisi "Su!" diye inledi
 Hişam da suyu içmedi ve beni ona gönderdi  Arayıp buldum, fakat kendisine suyu ulaştırıncaya kadar o şehit olmuştu  Hemen Hişâm'ın yanına koştum, o da şehit olmuştu  Bari suyu amcamın oğluna içireyim diye onun yanına gittim, fakat o da şehit olmuştu  Nihayet su elimde kaldı  Allah hepsine rahmet etsin "

* GELECEĞİNİ BİLİYORDUM…

Savaşın en kanlı günlerinden biri. Asker, en iyi arkadaşının az ileride kanlar içinde yere düştüğünü gördü. İnsanın başını bir saniye bile siperin üzerinde tutamayacağı ateş yağmuru altındaydılar. Asker teğmene koştu ve:
- Teğmenim… Fırlayıp arkadaşımı alıp gelebilir miyim?.. Delirdin mi? der gibi baktı teğmen...
- Gitmeye değer mi? Arkadaşın delik deşik olmuş. Büyük olasılıkla ölmüştür bile... Kendi hayatini da tehlikeye atma sakın..
Asker ısrar etti ve teğmen "Peki " dedi… "Git o zaman.."
 İnanılması güç bir şey olmuştu. Asker o korkunç ateş yağmuru altında arkadaşına ulaştı. Onu sırtına aldı ve koşa koşa döndü. Birlikte siperin içine yuvarlandılar. Teğmen, kanlar içindeki askeri muayene etti… Sonra onu sipere taşınan arkadaşına döndü:
- Sana değmez, hayatını tehlikeye atmana değmez, demiştim. Bu zaten ölmüş…
- Değdi teğmenim. Dedi asker…
- Nasıl değdi? Dedi teğmen. Bu adam ölmüş görmüyor musun?..
- Gene de değdi komutanım. Çünkü yanına ulaştığımda henüz sağdı… Onun son sözlerini duymak, dünyaya bedeldi benim için… Ve arkadaşının son sözlerini hıçkırarak tekrarladı:
-  Geleceğini biliyordum!.. Demişti arkadaşı... Geleceğini biliyordum…