Edebiyat ve Kültür Platformu
Dosta Mektup
Üzülme düştüm diye,
Düşmeden öğrenemezsin yürümeyi,
Yürümeden gidemezsin uzaklara
Ve ancak uzaklar öğretir sevmeyi…
Yaralarının kanamasına aldırma,
Kanamadan kabuk bağlamaz hiçbir yara.
Kabuk bağlamadan yaraların, iyileşemezsin unutma
Ve yaraların olmadan öğrenemezsin insan olmayı.
İncitmeden yaşayabilirsin belki,
Ama incinmeden yaşaman imkansız,
Muhakkak kanayacak bir yerlerin
Ve muhakkak yaralanacak kalbin.
Sargı bezi ve merhem ararsan,
Yaralı yerlerine kalbinin,
Geriye bakmayı bilmelisin,
Geride bıraktıklarını görmelisin.
Ancak zaman ilaç olur sana
Ve ancak zaman kabuk bağlatır yaralarına,
Sıcağıyla hissetmediğin acıları,
Ancak zaman verebilir ve unutturabilir sana.
Acıları da olmalıdır insanın,
En az sevinçleri kadar,
Yoksa ne insan olabilir insan
Ne de insanca yaşamayı öğrenebilirsin inan.
Ne durumda olduğun değil,
Ne kadar umut ettiğindir önemli olan.
Umudu yoksa insanın,
Yarası olmasa da yaşayamaz inan.
Şimdi… Sevgili Dostum…
Üzülme düştüm diye,
Düşmeden öğrenemezsin yürümeyi,
Yürümeden gidemezsin uzaklara
Ve ancak uzaklar öğretir sevmeyi…
Dosta Mektup başlıklı yazı MESUT ÇİFTCİ tarafından
16.01.2012 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.