GÜLÜN DİKENİ
Kayada kök salan nadide güller
Değmeyin diyordu yenime bile
Yılmadı dayandı, hoyrattı yeller
Eğmeyin diyordu önüme bile
Uçurmuştu rüzgar tohumken onu
Yeşerdiği kovuk olmuştu sonu
Ne düşle açtılar gözlerden uzak
Bilmeden insanı, en büyük tuzak
Razıydı olmaya yabanın gülü
Gelmeyin diyordu yanıma bile
Uzanıp katilce o uzun kolu
Değmeyin diyordu tenime bile
Bırakmadı insan ona yabanı
Oraya da bastı lanet tabanı
Kastı var güzele, insanlık bu ya!
Tırmandı koparttı, sevecek güya!
Cemil YILDIZ
18.01.2012
*** Bakarsınız batar insan yüreğine.
Dip Not: Bir şiiri 14 kişi okumuş ve şiire 1 yorum eklenmemiş ise, ya şiirde ya da okuyanlarda bir eksik var demektir. Ben şiiri tekrar gözden geçireceğim. Umarım okuyanlar da kendilerini gözden geçirirler. Çünkü şairin gelişimi için gerçekçi yorumlara ihtiyaç vardır. Bu yorumların olumlu olması gibi bir düşüncesi de olmamalıdır. Realist yorumlar sayfama düşene kadar şiir eklemeyeceğimi de belirtir saygılar sunarım.
(
Gülün Dikeni başlıklı yazı
Cemil tarafından
18.01.2012 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
