Matemin Anı

Dilimde matem yüklü

İçimde kalıplaşmış yokluk saklı

Serseri bir kurşun gibiyim sanki

Savurdukça savruluyorum rüzgarlara

Rüzgarlar çilegah kılıp bırakıyor yalnızlığa

Uçurumlar mevzim, kayıplar meskenim olmuş

Acziyetim serkeşce dudaklarımdan dökülüyor

Hedefim zor kılınmış eller yüreğimde yıkanıyor

Yolların en uzak ucuna salınmış düşlerim

Sahralara sürülmüştür artık cesaretlerim

Son solukta söz veriyorum kendi andıma

İzzetin boy verdiği sonsuzluk sahibi adına

Ve ben varlığın ortasında İbrahimce dikiliyorum

İsmail teslimiyetinden meydanlara iniyorum