Kaynes -bir Aşkın Notları-

Mansur'un defterinden...

Ve ben; çocukken Davut, gençken Mansur ve gençliğimin şu en kusurlu döneminde Kaynes olan ben...

Tilavetinin şöhretini bütün civarın işittiği çocuk İmam Davut Efendi, bütün bir şehrin dilinde taşkınlıkları konuşulan divane çığlıklı Mansur ve dizelere önünde diz çöktüren Kaynes!

Kimdim ben?

Hayata Davut'la başladım, sonra Mansur oldum, şimdi Kaynes'im... Kimbilir kim olarak öleceğim! Tek değildim ben. Tek değildim, ama herkesin kendini tek sandığı bir dünyada tek olmadığını kabul eden biri olarak nasıl üç adam olabilirdim?

Kader. Birbirine uzak üç kuytu coğrafyada birbirine uzak üç insanın hayatını yaşadım bu tek ömrümde. Hayatları yazan "Kudret kalemi" benim için üç isim düşmüştü kader defterime. Kader. İstemeyi isteyememenin adı buydu. Nemrut tarafından ateşe atılan İbrahim (as) Peygamber'in duasını sayıklamak düştü bana. Ateşi gül bahçesine dönüştürecek kuvvetiniz yoksa, yükünüzü bu kudrette olan Allah'a bırakın. Yanmamanın tek yolu tevekkül!

Hasbinallah ve nimel vekil!..

Allah her şeye vekildi şüphesiz. Vekilinin Yaratıcı olmasını isteyen yaratılana tevekkül gerek idi. Öyle yaptım. Çaresizlikten değil, acizliğimden dolayı tevekkül ettim.

Ve ben; çocukken Davud, gençken Mansur ve gençliğimin şu en günahkâr döneminde Kaynes olan ben...

Anlatılmaya değer biri değilim ben. Tarihe ve şiire konu olacak biriyim yani. Anlatılmaya değer biri değilim dedim ya; elbet tarihçilerle şairler benimle uğraşır. Uğraşır ve yanılırlar.

Tarihçilerle şairlerin yanıldığı bir hikâyenin en çocuk tarafından başlamak, ihtiyarlığımdandır benim.

Beni bir tarihçi şairden başka kim anlatabilirdi ki...

Hasbinallah ve nimel vekil!..


(Gerçek bir hikayeye yalan yerine biraz tarih, biraz şiir katıyorum... İşte tam öyleyken, sanki herşey sen oluyor!)