Zamanını Unutmuş Kelebek

/Kızımın tırtıl parmaklarında kelebeğe durmalı an

yatağını yitirip, sızıp yüreğimden gittiğin zaman/

Dede yadigarı buhurdanlık

mistik kokular,

kapalı kapı pencere

kulağımda bir müzik uğultusu

hüzün kuyusu sanki

dışarda nefesimi kesen soğuk

içime sensiz mevsim serpiştirip

şiir yudumluyorum ağız dolusu

okuduğum birkaç satırda

köhne sevdalar

yitik umutlar

kaybolmuş sevi

şiirin ana temasıydık

bir yola çıktık seninle keşkelere sığınıp

çizgileri iyice hissedilen güleç yüzümüz

ölümü bekleyen yatak

kapıyı kollayan azrail

üzerimizde birbirimizin günahı

biri çıkıp gidecek içimizden

önce sen

sonra azrail

ve ben

Korkunca dikilen tüylerimden, ödüm kopuyor

Kitapların kalbi rurtubetlenmiş

Kökünden ayrı düşünce tomruk

Unutunca en güzel sözü şair

Nem kokusu İstanbulu vurmuş

boş kalmayan otel odalarına dönmüş gönüller

içime hapsolmuş iç çekişim

etekleri tutuşmuş haylaz çocukluğum

sürüyorum namluya tüm yalnızlıkları

şakağından vuruyorum unuttuklarımı.

Gözlerim;

kıtlık habercisi

fesleğenleri sulayan

tabutumda taşıyorum

gidenlerin ardından

kapanmayan gözleri ,

sözlerimin  bozkırında

kuşların göç mevsimi

yıllarıdır

sevginin her renginde giydiriyorum seni

bu yüzden

ne zaman aynaya baksam

çırılçıplak “bir” ben görüyorum

elinin tetik mesafesinde bükük boynum

yüreğimde dilinin değdiği yaralar var

kapanmayan!

satır aralarında kurduğum musalla taşı bundan

aşkın selası verilen;

 tüm camilerde

/Derdi saçlarından uzun sevgilim!

bir buzul olsada gözlerin

üzerimde yorgan, ateş saçların /

06.02.2012 - Bursa