Adana Bakışlım

Yoksun…

İçim ve dışım yanmalarda…
bunalıyorum…daralıyorum…
yokluğunda yatmalar,
uykular bana haram…

Ne düşündüm biliyor musun…bu durumumu sana daha iyi açıklayabilmek için…

Seni Adana/nın günün öğle/ye varmamış saf , duyguları eritmemiş sıcaklığı gibi seviyorum ama sen onun boğucu sıcaklığı gibi hani bıksın der gibi seviyorsun…

Adana/ya gitmiştim geçmiş gün amcamın kızını ziyarete güzelim...O ilk geceyi unutamam seni unutamadığım gibi…

Akşam hava kararmış lakin hava öyle sıcaktı ki sen gibi; Yatmak istedim sıcaklığına ama ne mümkün başımı yastığa koymamla kalkmam bir oldu…

Neden/mi…! Senin şu yokluğun gibi başımı yastığa koyduğumda nefes alamadım..ölüyorum sandım..ben bir Karadeniz çocuğuyum bu sıcaklık bana fazla geldi.. bir an beni aşkının sıcaklığından öldürecek gibi mi seviyorsun diye içimden geçirdiğim de olmuyor değil…

Aslında ölüm/e razıydım şimdi gibi ama seni görmenin umudu gibi kalktım yaşamaya…

Sen boğucu sıcaklığınla bile güzelsin lakin Bici bici/nin buz kalıbı gibi de inatçısın…!

Seninle geçen o günleri düşünürken bici bici/nin kaseye konmuş, sen parçalarınla serinliyorum…

Hele o bici bici/nin renkleri yok/mu aynı senin iç dünyan; biraz serin, biraz sıcak ve o renkler gibi anlamlısın…

Adana/nın kebabı gibi acı olsan da seni seviyorum bir inanabilsen…

Adana kebabı, sen gibi eşi benzeri yok başka yerlerde…O yağı, kendine has kokusu yani iç dünyası, ruhu! senin ruhun gibi hayat veriyor ona, senin bana verdiğin hayat gibi..

Adana kebabı soğukken güzel değildir ya sen de kalbimde hiç soğumadın ki…gönlümün mangal ateşi yanmalarda için için, seni yakmadan içimde pişiriyorum…

Yanan bir tek ben…

Sen bir Adana/lı gibi neşeli…
bir Adanalı gibi asi*…
bir Adana/lı gibi yüreği peksin…

Gel Adana bakışlım özledim seni…

Uğur Demiröz
23/07/2009