Yalnızım

Yabani pelerinlerin gölgesinde
Eksik travmalar
Resimsiz tablolar
Kör bir kefen
Elimde başı ve sonu belli olmayan yırtık bir kitap
Yalnızım…
Hayat diyorlar zaman dehlizine
Herkes bir girdaba tutunmuş
Merdivenlerinden yuvarlandıkça anlıyorum
Şerit kavgasına girmeyecek kadar özelim
Duamdır bedduam, küfrümdedir tılsım
Anlayamadılar
Yaşam mahallesi sakinleri
Araf vadisinde hayat bulmuş bir bulut edasıyla işte sızım:
Lösemi bir ruhun en heterojen duygularıyla
Uçurumun başında diz çökmüş
Hiç olmadığım kadar yalnızım.

Fatih Canavaroğlu