Tut Ellerimden

Tut ellerimden

Tut ellerimden bugün içerimde depremler oluyor

Güneşler eriyor gözlerimde benliğim kayboluyor

Konuşmak için yureğime dokunup sen ağlıyorum

Heybesini kaybeden derviş gibiyim tut elimden ölüyorum

Ne hasret avutuyor ne de hayalim bende kalıyor

Terki ben eylemişim içim bir çocuk gibi ağlıyor

Çaresizliğin son prangalarını yine ben taşıyorum

Gül dalından kırılmadan ne olur tut elimden ölüyorum