Kadın

Biten bir gecenin 
karanlık yorgunluğu var kadının üzerinde 
o zamanın ceylan bakışlısıydı 
ellerinde eskittiği tarihin buruşukluğu 
yüzünde bin yıllık hasretlikler var. 
sevgiye adadığı yürek hep genç 
saçları ağarsada gözleri hep mavi baktı insanlara 
tahta masalarda demli çayların sohbetiydi 
düşlerin baş rol oyuncusuydu 
geriye düşen günlerin kazınmış ismiydi 
kadındı çiçekti 
ismi dillere dolanmaya görsün, 
aşktı o.. 
sevgiye açılan en harika yüzdü 
bahçesine ektiği nergisler gibi 
mis kokardı, 
yürürken güller boyun eğerdi 
zaman dururdu bulunduğu mekanlarda. 
yeni doğan günde, 
güneşe bakıyordu kadın 
perdesini aralayan hafif rüzgarın kolları ardından... 
yitirilmiş akşamların, 
uçuşan kelebeklerin, 
gökkuşağının renklerine 
bir kez daha bakış attı. 
ağlıyordu kadın.... 
içinden akıyordu kanlı yaşları 
elleri gitti yine tozlu rafların en parlak köşesine 
eline aldığı albümde hayat akıyordu 
coşkun ırmaklar,yeşil ormanlar 
mavi denizler dalgalanıyordu, 
o ağlıyordu... 
zaman dedi yüksek bir sesle 
ne kadar ucuz geçmişsin ne kadar kolay 
bir çiğ tanesi kadar ıslak 
bir alev kadar yakıcı.. 
biten bir gecenin 
karanlık yorgunluğu var üzerinde 
ellerinde eskittiği tarihin buruşukluğu 
yüzünde bin yıllık hasretlikler var 
sevgiye adadığı yürek ise hep genç 
o bir kadın.. bildik,tanıdık 
hep gördüğümüz ama bilemediğimiz 
o bir kadın 
annemiz,eşimiz,kız kardeşimiz 
o bir kadın her daim kader arkadaşımız 
yüzünde tebessüm 
kalbinde yaş 
karanlık gecelerin yorgun insanı 
bildik tanıdık ama anlayamadığımız... 
ellerinde eskimiş tarih 
yüzünde bin yıllık hasret 
sevgiye adadığı yürek hep genç...