Ezê

Dar ji pelan xeyîdîne - Agaclar yapraklarindan küsmüsler
Ciya ji kevirên nav xwe - Daglar kendi icindeki taslarindan

"Gül eziği yüreğinde kaç iklim muştusu

Olmakla olmamak arasındaki çizgisin"

İllaki!

Yarım kalmış avuçlarıma

Gün dolduracaksan

Saçlarımdan başla

Bahar tellerini

Örmeye…

Gönül dağları;

Kaç isyana muhkem

Alacası bozuk sandıkların

Asırlık çiçekleriyim ezê

Amma!

Yol kesen eşkıyanın

El mendili olmadım

Sallandıkça kirletilen

Dalından…

Çiçeksizim;

Tomurcuklar talan oldu

Yapraklar küstü dala

Ne varsa sözlerimde

Pimi çekilmiş gibi

Döneniyor içimde

Kovulsam da kapılardan

Her ağaç kovuğunda muradım

Yosun tutmuş taş diplerinde inadım

"Ayrıklara sarılacak

Gelin çiçekleri…"

Yüzü dönük

Ebegümeçlerinde

Çitlembik olacağım

İlk kez aynadan utanışım

Ve ilk kez acılara teyelli

Çocukluğum…

"Elma dersem çık

Armut dersem çıkma…"