Ne Etsin Bu Garip Mehmet’in

Ölümüme bir damla gözyaşın yeter

Dirilmeme bir bakışın yeter

Cennette girmeme bir gülüşün yeter

Huyumu suyumu değiştiren güzel yar

Diyar diyar gönüllerde aradığım

Sevginin ışığını gözlerinde bulduğum

Beni anadan babadan eden yar

Nedir ki kulun kula kul olma sebebi

Her türküde adını anar dururum

Her özleyişte kokunu çeker içlenirim

Altın kafese hapsedilmiş bülbül misali

Özgürü özler gibi özlerim seni

Yanarım gülistan içinde

Gömülürüm beyaz kardelenler üstüne

Bir seni sevdim diye

Oldu cehennem bu cennet bahçesi

Çınlanır adının ilk harfi cennet bahçesinde

Her muhabbettin ötüşünde

Tekrar tekrar dökülür güler gülistanda

Lal oluncaya dek gönüller bu handa

Sever dururuz dilimizle yüreğimizle

Giden güvercinle, öten bülbülle

Gönlümün gözlerine vurulan yar

Mezar olmuş yüreğimiz gözlerimize

Kefen olmuş sevgin sevgime

Ne etsin bu garip Mehmet’in

Güllük gülistan olan bu handa sensiz….