Destanım Azdır Annem

Âlemimde yetimim, yokluğun çığlık atar,

Yedi yıldan beri dil, kalbime dertler katar,

Gönlümün otağında her gün hicranın yatar,

Rüyamda gece boyu umudu dizdir annem;

Sana destanlar yazsam yine de azdır annem!

Unutmadım ben senin yanan zikirlerini,

Yüreğime zerk ettim eşsiz fikirlerini,

Yine sevdanla bitir içimin kirlerini,

Şafaklar söküyorken kahrımı çözdür annem;

Sana destanlar yazsam yine de azdır annem!

Haşmetli yaylalarım, oldu hüsran yaylası,

Ne yapsam da dinmiyor gözlerimin damlası,

Yaklaşıyor üstüme zamanımın belası,

Aldığım yangın yeter, yangını çizdir annem,

Sana destanlar yazsam yine de azdır annem!

Şehrimde güneş söndü, ufkum közüne muhtaç,

En has tabipler bile vermiyor bana ilaç,

Yine eskisi gibi gönlüme nurdan yol aç,

Ağlayan hislerime deryalar sezdir annem;

Sana destanlar yazsam yine de azdır annem!

Ey Pervane'nin şavkı, rahat uyu kabrinde,

Yüzüp dur meleklerle, ravzaların nehrinde,

Yanıp duran alevler bulunmasın şehrinde,

Secdegahım yansa da yerini sezdir annem;

Sana destanlar yazsam yine de azdır annem!