Zeytin U Açlık

Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı, yetmişinde bile, mesela, zeytin dikeceksin.

Hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil, Ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için.

Nazım HİKMET

Adam;

Gövermiş lokmaların

Yüreğine vursun/ki

Gıdımlık hayatın

Ölü benizi dolsun

Şiş damarlarına

Zeytin-u açlık

Terbiye eder

Sen gibileri

Eğer!

Karaysa çocukların bahtı

Yağmur ana tasla dağıtır

Önceden verdiği üzümü

Yağı çıkmış zeytini

Somun karası

Süt katığı

Çanağı…

Ve…

Bükülmüş ellerin

Nasırında geceler

Yaşama salınacak

Kuşlar çırpınır

Sosyete zırvalarının

Sümük attığı altın varaklı

Havuzlarda…

Açlık diye

Diye/

Afrika/da bir yamyam

Kabilesine saldırır

Bir çiğnemlik et

İçin…

Gözü dönmüş duraklarda

Bin sefil aç taklidi yapar

Ya/da öyle sanıldığından

Ölür yalan deryasında

Bilirim/ki yurdumun insanı nefesini zor yetirir

Açlıktan kokan bedeniyle ay sonlarına…

Tüm keşkeler ve söz vermiş hikâyelere