Kabuğu Dizginsiz Yaralar Sütleğen Kanamalarda

"Haydi!

ellerime boyanmış nazının en içre solosundayım

kayıplığının en derin kuyularında üfle sütleğen

kanamaları kavruk dilinin en muhkem yerinden"

Biteviye bir şehre çığlığım;

kanadı halkalanmış güvercinler

hep aynı terennümle şakıyorlar

soğuk ölüler geçen gece ayazında

Aklımı yitirdiğimin ertesi…

solgun bir heykele yüz sürüyorum

gazeli yeni düşmüş incir ağacı altında

ırağa soyunmuş endamların dizinde

istememekti oysa en bizim olmayanı

Yırtığı süzgün mabet kuşları!

kaldırımsız caddelere çarptı kanatları

evladiyelik gelinlerin tül perdelerine

oysa bilindik yazgılara mühürlendi

fikri alınmayan sabiler…

Kurnasına yılan süzüğü ahlar;

ihanet gözlükleri kör başlangıçlarda

yaylım ateşli sevdaların son hükmü

kırıntı zamanlarda arıyor Leyla

çöl serabında Mecnunu…

Hiç kırma!

kalbe hançerlenmiş gül yanıkları

ne yanına bakarsın gün telaşlarının

kıyametin derin girdaplarında

kabuğu dizginsiz yaralar biter

sütleğen kanamalarda…

Aşk!

dolu dizgin bir aygırın son nefesi

ateşsiz nefesleri tutmaktır aşk

çılgın başlangıçlara ilk olmak

ve zafer nidalarıyla bir gönlü

fethetmektir…

Şimdi!

ihramsız badirelerin dudağında

yürek sarmak zamanı üstelik

kaçıncı yalan deyip aldanmadan

"Yılandan korkmam yalandan korktuğum kadar…"