Halil parlak kahverengi atýn üzerinden kývrak bir þekilde yere atladý ve kurumuþ topraðýn tozu ayaklarýnýn etrafýný sardý. Sakin adýmlarý ile Vahap dedenin yanýna yürüdü. Azýcýk öne eðik vaziyetde arý kovanlarýna göz gezdiren Vahap dedenin beyaz sakalý neredeyse yüzünün yarýsýný tutmuþtu. Halili görcek baþýnda uçuþan arýlara aldýrmadan kenara çekildi ve tahta sandalyeye oturdu.

- Hava çok sýcak... Herhalde atla gezi keyifli geçmemiþtir diye Arapça Halile seslendi.

 - Biz araplar alýþkýnýz, dede. Kumlu sahra sýcaðýnýn yanýnda bu ne ki ?!

 - Orasý öyle diye ihtiyar ayaða kalktý - madem sýcaða alýþkýnsýn hadi eve geçelim de bir sýcak çay içelim, o zaman.

    Yüce boylu, kývrak yeriþli, araplara has kara kaþlý ve kara gözlü Halil azýcýk öne eðik ihtiyar Vahabýn yanýnda yürürken hayatýn zýttlarýndan sadece bir tanesi gözler önünde sergileniyordu: Biri taze, diðeriyse eski hayatlar.

    Onlar taze gül reçeli konulmuþ sofraya oturdular. Çayý ikram eden ihtiyarýn yegane kýz torunu olan Lemandý. Endamý hoþ, güzel ve zarif bir kýzdý Leman. Siyah kaþlarý gerilmiþ yay gibi sanki yüzüne konmuþdu. Yanaklarý son zamanlar sýcak geçen havalarda güneþten yanmýþ ve kýzarmýþtý. Uzun ve siyah saçlarý her zamanki gibi omuzlarýna daðýlmýþtý. Bir az geçtikten sonra Leman çaylarý tazelemek için tekrar taþ duvarlý serin odaya geçti. Dudaklarýný sýký sýký bir-birine birleþtirerek çayý bardaklara dökerken dedesi ile genç misafirin sohbetini dinliyordu. Onlar farklý bir þey konuþmuyorlardý. Adet ettikleri her günkü sohbetlerindeydiler. Halil iki aya yakýndý Vahabýn Araz nehri kenarýndaki iki katlý, sessiz ve sakin  huzur dolu evinde misafir olarak aðýrlanýyordu. Yaþlý Vahabýn kendisi köy mescidinin imamýydý. Arapçayý ve Farsçayý güzel bir þekilde ezbere biliyordu. Yanýnda büyüyen erkek torunu Celil küçüklüðünden beri dedesinin güzel sesiyle okuduðu Kurana ve bununla beraber Arapçaya aþýk olduðundan, büyürken etrafýndaki yaþýtlarý gibi arzularý baþka semte yol almak yerine daha da kuvvetlenmiþti. Ve Arapçayý öðrenmek için kalkýp ta Halebe kadar gitmiþti. Uzun süren eziyetlerden ve azimden sonra eðitimini tamamlamýþ ve geri dönmüþ, Nahçivan Devlet Üniversitesinde arapça eðitimi vermeye baþlamýþtý. Halil ile arkadaþlýklarý da Halep günlerine dayanýyordu. Halil o günlerde vermiþ olduðu söz üzerine bu sene kalkýp ta Celilin memleketine kadar gelmiþti. Geldiði ilk günden beri Celilin kýz kardeþi Lemaný çok beðenmiþti. Leman da aynen onu. Ýlk görüþte aþk deðildi ama zaman keçtikçe her gün bir az daha aþýk olmaktý onlarýnki. Her gün birlikte, bir-birlerine yakýn geçirdikleri yazýn sýcak günleri onlarýn aralarýna kimsenin göremeyeceði, hatta kendilerinden bile gizlemeye çalýþtýklarý, gözle görülmeyen baðlar oluþturmaya baþlamýþtý. Gözleri, dilleri ve kalpleri deðil, ruhlarý bir-birlerini bulmuþtu sanki. Leman dedesinden ve abisinden almýþ olduðu dil eðitiminden dolayý Halil ile ara-sýra sýkýntý çekmeden konuþa biliyordu ve bu da onlarýn bir-birlerini daha yakýndan tanýmalarýna ve  baðlanmalarýna sebep oluyordu. Bu þekilde günler gelip geçerken ve sevdalarýný gizlemeye çalýþýrlarken aralarýnda üzde dostluk samimiyyeti yaranmýþtý. Her ikisi de akýllý ve deðerlerine aþýrý deðer verdiklerinden Halil kardeþ gibi bildiði Celilin arkadaþlýðýna, onun samimi, sýcak ailesine karþý aklýnýn tastiklemediði þeyi yapamýyor ve aþkýný Lemana itiraf edemiyordu. Leman da aynen Halil gibi böyle bir adýmý atamadýðýna göre her ikisi de sevgilerini sessiz ve sakin, bir-birlerinden dahi habersiz yaþamaya karar vermiþtiler. 

    Leman ince nakýþlý çay bardaðýnýn birini dedesinin, öbürünü de Halilin karþýsýna koydu. Bakýþlarý defalarca olduðu gibi yine de karþýlaþtý. Halilin sýnayýcý bakýþlarý karþýsýnda Lemanýn yanaklarý kýzardý ve ilk defa dudaklarýnýn kenarlarýnda hafif tebessüm yarandý ve yüzündeki hali gizlemek için hemen odadan çýktý.

   O gün güneþ sabahtan beri her yeri yakýp kavururyordu. Çöl bozumsu serap içerisinde kaynýyor gibiydi. Araz nehri kenarýndaki taþlar ve sarý kumlar yakýcý güneþin altýnda el yakacak derecede sýcaklaþmýþtý. Terlemiþ at sakin sakin yürürken üzerindeki Halil bakýþlarýný çölde ve nehirin üzerinde gezdirerek düþünüyordu. Aklýný ve kalbini meþgul eden tereddütlerden dolayý sýcaða aldýrmadan atla tekrar geziye çýkmýþtý. Yaklaþýk yarým saatti semerin üzerinde gelecek hakkýnda karmakarýþýk düþüncelerde dolaþmasýna raðmen aðýr bir keder Halili incitiyordu. Lemana karþý keskin duygularýný, kalbinde gizlemekte olduðu derin aþkýný inci taneleri gibi sýra ile dizmek isterken aralarýndaki aþýlmaz engellerden kaynaklanan sýkýntýlar ve acýlar buna izin vermiyorlardý. Düþüncelerdeyken bir yandan da güneþten yanmýþ, kurumuþ kekik otunun keskin kokusu onun burnuna doluyor ve doldukça Leman onun aklýnýn ve kalbinin derinliklerine bir az daha iniyor ve tüm ruhuna hakim kesiliyordu. Çünki Lemanýn ikram ettiði çay hep kekik otlu olduðundan Halile göre o unutulumaz ferahlatýcý, güzel koku bardaktan deðilde Lemanýn saçlarýndan geliyordu.

   Akþam gün batýmýna az kala boz bulutlar aniden güneþi her taraftan sarmaya baþladýlar. Gök yüzünün göz kamaþtýran sarý rengi aniden soldu ve deðiþti. Bulutlar çok kalýn ve tutkundular. Kýmýldanmadan ufukun eteklerine dokunur gibi dizilseler de hafif rüzgar esmeye ve þiddetlenmeye baþladý. Ve bulutlarý bir az daha batýya doðru kovup köyün üzerinde yerleþtirdi. Narin yaðmur taneleri kurumuþ ve çatlamýþ topraða düþmeye, evin çatýsýna vuran damlalarýn ahenktar sesleri duyulmaya baþladý. Gece Celil uzun zamandýr beklediði yaðmurla yanyana uyumak için yastýk ve battaniyesini alýp Halilin odasýna geçti.

 - Kardeþim, ben çardaðýn altýnda serinde uyumak istiyorum. Ýstiyorsan senin de yataðýný serelim?

 - Yok, abi, ben bu güzelim havada uyuyamam seni de uyutmam þimdi. En iyisi ben balkonda oturayým biraz , temiz havayý da doyasýya yutmuþ olurum.

 - Nasýl istiyorsan, kardeþim diye Celil elindekilerle aþaðý inerken Halil de onun arkasýndan balkona çýktý. Yukarý baþta halý üzerine serilmiþ minderlerde oturan Lemanla bakýþlarý yine karþýlaþtý. Ýçeriye geçmek istedi ama Leman onu durdurdu.

 - Rahatsýz olmayýn, buyurun oturun, lütfen...

Halil geçip yeþil minderin üzerinde baðdaþ kurarak oturdu. Bu zaman odadan süzülen hafif iþýk Lemanýn esmer ve zarif yüzüne düþüp onu ýþýklandýrýyordu.

- Yaðmuru sever misiniz diye Leman sakinliyi bozdu.

- Hem de nasýl! Ýnsan hasret kaldýðý uzaðýnda olduðu þeyleri hep sever.

- Anlamadým? diye Leman taacüp ederek sordu.

- Demek istediðim o ki bizim topraklar yaðmurla az az buluþuyor, anlayacaðýn yaðmura hasret. Deðil yazýn, hatta son bahar ve kýþ önceleri bile... Peki sen... sen de severmisiniz?

- Elbette severim. Hele yaðmurdan sonra topraðýmýzýn bu benzersiz kokusu var ya hiç bir þeye deðiþmem.

Halil bakýþlarýný dipsiz karanlýklardan ayýrmadan derin bir ah çekti:

-  Topraðýný sevmek ve ona baðlý olmak insan evladý için büyük bir mutluluk. Þunu da söyleleyim ki bu her insana bahþ edilen bir þey deðildir.

-  Evet, haklýsýnýz. Yalnýz bu mutluluðun da bir üzücü tarafý var...

-  Nedir o? Diye Halil sakin ama meraklý bir sesle sordu.

-  Deðil ondan uzak kalmak, uzak kalmayý düþünmek bile insaný çok çok rahatsýz ediyor... Hiç uzaklarda yaþamadým ama yaþayamam diye düþünüyorum. Biliyor musunuz... Hep özgür bir kuþ olmak istemiþimdir. Günlerce istedikleri semte kanat çýrparak uçan kuþlardan biri mesela. Onlar çok mutlular bence... Mevsimlere göre her yer onlarýn vataný... Hem yukarýdan yer yüzünü istedikleri gibi göre biliyorlar da...

Leman konuþtukça Halilin karþýsýnda çocuk kalbi kadar masum bir kalp açýlýyordu sanki...Aynen sabahýn taze çiçekleri gibi. Halil Lemanýn bu kelimelerini duydukça, onun vatanýndan ayrýlmak gibi bir düþünceye kapýlmýþ olduðunu anladý. Ama görünen o ki, Leman seçimini yapmýþtý. Belli ki, topraðýna olan sevgisi daha aðýr basmýþtý. Halil hiss ettiði bu vatan sevgisine hayran oldu tabi ama kalbindeki umutlara da bir þeyler oldu sanki. Kalbi þiddetle vurmaya baþladý... Artýk sevdasýný kalbinde gizlediði için üzülmüyordu, kendini kýnamýyordu. Aksine garip bir mutluluk duyuyordu. Üzülmek ve diðer taraftan da þimdiye kadar sessizliðini koruyup sakladýðý için mutluluk duymak: Bu karýþýk duygular içerisindeyken Lemana bakýyordu. Lemanýn alnýna düþen az kývýrcýk siyah tellerini hafif rüzgar estiriyordu. Yavaþlayan yaðmurun sesi çok güzeldi. Damlalar kulaða hazin ama hüzünlü bir müzik söylüyordu sanki. Halil baktýkça bir þeyden emin oldu: Bu aþk acýsýný kendisiyle alýp götürecek, yarasýný tek baþýna saracaktý artýk.

        O geceden sonra iki gün geçti ve bir sabah Halil gönlündeki ateþe þahit olan o iki katlý evin önünde Vahap dedenin elinden öpüp, onunla vedalaþtý. Ev sahipleri tarafýndan samimi ve sýcak bakýþlarýn altýnda bahçe kapýsýna kadar geçirildi. Yine de her kesle tek-tek vedalaþtý. Sýra Lemana gelince baþýný azýcýk eðerek benzersiz  hizmetlerinden ve güzel ev sahipliðinden dolayý ona ayrýca teþekkür etti. Lemanýn kýrmýzý ve zarif dudaklarýnda azýcýk tebessüm olsa da, bu gözlerindeki ayrýlýktan doðan kederi gizlemeye kadir deðildi.

  - Topraklarýnýza yaðmur düþtüðü zaman bizim buralarý hatýrlar mýsýnýz diye masum bakýþlarýnýn eþliðinde Halile seslendi.

  - Eðer yaðmuru beklersem uzun süre hatýrlamamak zorunda kalýrým dedi Halil, hafif ama durgun tebessümle.

  - O halde ben serapa bürünmüþ çöllerinizin yaðmura hasret kalmamasý için hep dua edeceðim.

Onlar arabaya oturdular. Celil direksiyondayken Halil ise öndeki aynadan uzaklaþmakta olan o sýcacýk eve bakýyordu. Araba hareket ettikce sokak uzanýp gidiyor sonra sola dönüyordu. Baktýkça Halilin kalbi acýyordu sanki. Ýki aydýr türlü türlü gizli acýlarla sevdiði ve buna raðmen onu bu topraklarda, aslýnda onun kendi topraklarýnda býrakýp gitmek zorunda kaldýðý esmer kýz güneþten yanmýþ küçük ve zarif elini gözünün üzerine koyarak balkonda dayanmýþ ve bakýþlarýyla arabayý takip ediyordu. Araba sokaðý döndükçe o da baþýný dönderiyor, gözlerini uzaklardan ayýrmýyordu. Aynen güneþin sakin, yavaþ yürüþünü izleyen ayçiçeðinin güneþi kayb etmemek için baþýný döndererek onu takip ettiði gibi. Halil kalbindeki ayrýlýk acýsý ve kederiyle, vücudunda yorgunluk ve garip bir aðýrlýkla canýnýn yandýðýný hiss ediyordu. Uzaklaþtýkca aradaký görünmez bilinmez bað geriliyor canýný bir az daha yakýyordu. Aslýnda o yalnýz gitmiyordu. Kendisiyle iri ve siyah gözlerin hayalini bir de kurumuþ kekik otunun hala keskinliðini koruyan kokusunu alýp götürüyordu.