Bilmedin

Sevdan saklı bahçem, kimse girmesin

Aşkı devşirdiğim, gülü bilmedin

Gezerim avare, gelmiyor sesin

Şiirde ördüğüm, çulu bilmedin

Sararmış gündüzler, geceden siyah

Eyyüb’ün sabrıyım, kuyumda sabah

Sükûtum yetmez mi, bana da günah

Güneşi bekleyen, kulu bilmedin

Bir ömür kanardım, güzel busene

Beklerdim ömrümce, geçse de sene

Varlığın yapışmış, kanayan tene

Berduşça ezdiğim, yolu bilmedin

Kahpe yalnızlığın, sonu muamma

Çekildi ipimiz, döndüm ardıma

Hazanım gelince, döküldüm amma

Gizlice kırılan, dalı bilmedin

İnleyen şarkıda, kalmadı sohbet

Tellerim kırıldı, bitti muhabbet

Acılar özlenir, bekle de sabret

Telveye dökülen, falı bilmedin

Örsünde dövülen, kılıç yüreğim

Bağbanlar uğramaz, bozuldu evim

Sendin bu âlemde, asıl gerçeğim

Bulutu özleyen yeli bilmedin

Mazimiz belirdi, yalnız lahzada

Ziyası kaybolur, serkeş zamanda

Titredi hayalin, kırık aynada

Günlere isyankâr, yılı bilmedin

Çırpınan bir ruhum, aşkına susuz

Akmayı unutan, nehir uykusuz

Lügatte yazmaz mı, aşkımız sonsuz

Ummana uzayan, sal’ı bilmedin

Ekinler ekildi, baharım geldi

Tenine dokunmak, ömre bedeldi

Bu veda bağrımı, hançerle deldi

Eridi yüreğim seli bilmedin

Mevsimler çağladı, sokaklar ıslak

Buz kesti bedenim, kalmadı sıcak

Tükendi sermayem, tütmüyor ocak

Şarkıda inleyen, dili bilmedin

Örülü saçların, kokun rayiha

Gözlerin bir Anka, bakmaz mı daha

İçerim çöl oldu, bakışım vaha

Meryem’i kutsayan, eli bilmedin

Yokluğa asılmış, sahipsiz rüzgâr

Zehrin ki şekerim, sevgimiz yaşar

Geçit vermiyor ki, gelsem de dağlar

Yaşayan bu beden, ölü bilmedin

Karanlık sözcükler, taşır hüznünü

Kirazlar olmadan, unuttun dünü

Can özüm kayboldu, şaşırdım yönü

Sahipsiz kaldığım, ili bilmedin

Nihayet baykuşlar, söyler şarkıyı

Dalgalar vurursa, ağlarmış kıyı

Ufkumdan çekilir, kar beyazlığı

Üstüme çığ düştü, külü bilmedin

Seslendirme: Zekeriya EFİLOĞLU

Gaziantep

1 Haziran 2012