Azrail

Yıl 2002 Ağustosun son haftası
Güneşli bir gün kulaklarımda kuşların cıvıltısı
Sabah balkondayım yine
Sevdiklerim uykuda çayım elimde
Radyoda dönülmez akşamın ufkundayım diyor sanatçı
Gülümseyerek sabahın zevkini yudumluyorum Panaroma'da
*
Hava mı kararıyor bilmem
İçim bir hoş canım azalıyor neden boşluktayım sanki
Bağırmak istiyorum çıkmıyor sesim
Yanımda biri var sahi yanımdaki kim ?
Korku sarıyor benliğimi yer kayıyor ayaklarımdan
Yanımda biri var o kim?
*
Neler oluyor bana böyle! Kendimi seyrediyorum
Annem başımda ağlıyor
Oğlum başımda yaşlı gözlerle kalp masajı yapıyor bana
Gitme dayan annem gitme,
niye ağlıyorsunuz giden kim ?
Siren seslerini sustur oğlum başım ağrıyor.
*
Annem, eşim, çocuklarım herkes ağlıyor anlıyorum artık
Meğer yanımda gördüğüm Azrail'miş!
Ölümmüş kapımı çalan…
*
Derken gri bir sis sardı etrafımı birden
Ardından hançer darbeleri sanki peş peşe beynime saplanıyordu
Dudaklarımdan ızdırap, çığlık olup arşa ulaşıyordu
Acıdan başka hiçbir şey hissedemiyordum
Yapayalnızdım
Sevdiklerim silik bir gölge gibiydi, onlara ulaşamıyordum
*
Azrail'le dansım başlamıştı ve ben korkuyordum
Günlerce evrenin boşluğunda savrulup durdum
Sanki yıllar akıp geçti yanımdan
Derken bir sessizlik
Ve
Ardından Beethoven'in ay ışığı sonatı doldurdu kulaklarımı
Sislerin ardından gökyüzündeki yıldızları gördüm
Göz kırpıyordu
Pencereden esen ılık rüzgâr, bana yaşadığımı söylüyordu
Ben yaşıyordum

Canan Onuş_2007_Eylül_Panaroma…

Not: Yaşamımdan bir kesit.
2002 den beri bana Rabbimin sunduğu ikinci hayatımı yaşıyorum, hamdolsun şükrediyorum..
O yıldan beri ağrılarım sürekli var, ama olsun ben yaşıyorum…Ve yaşamak çok güzel.