Neden Dövülür Ki Bir Çocuk

           Nicedir dayak yiyen çocukları gözlemliyorum. Kimi üç yaşında henüz, kimi on, kimi on beşinde. Sebepli dayak yiyende var, gözünün üstünde kaş var diye dövülen de. Bu ne şiddettir böyle ! Bazılarının canını yakan annesi, bazılarının babası, bazısının da abisi, ablası... Ama her birinin de gözleri yaşlı !

          Gözlerin gördüğü bir gerçek var ki ; hangi arzusunun gerçekleşmesi için dövülürse dövülsün çocuk, yine gerçekleşmiyor dövenin o arzusu. Girdiği günahla kalıyor, yaktığı can da cabası. Çocuğuna, konuşmaya başladığı ilk zamanlar gülerek öğretilen küfürler, kendini bilmeye başladığında sarfedilince, bir tokat atılıyor hemen yüzüne. Siz değil miydiniz ' or....u  de ' ablaya diyen ? Neden kızıyorsunuz ki şimdi, kime o tokat ? Küfür eden dile mi, yoksa yıllar önce öğreten o akla mı, yüreğe mi ?

          Her istediği oyuncağı aldınız, her istediği yere götürdünüz ve her yalana gülüp geçtiniz. Sırf  ' ÇOCUK ' diye boyun eğdiniz herşeyine. Şimdi tatmin edilemez hale geldi sayenizde de, bu dayak niye ? Bu dayak kime ? Büyümeyen çocuğa mı, yetiştirilemeyen evlada mı yoksa yetişemeyen anne, babaya mı ?

          Kızdığında anne, baba arkaladı bazen, bazende tam tersi. Abla kimdir, abi kimdir bilmedi hiç. Saygı nedir, sevgi, anlayış nedir öğrenmedi hiç. En önemlisi de hata nedir bilmedi çocuk bir taraf kızıp, bir taraf severken. Sonra saygısızlık diz boyu olunca bulduğunuz tek çare dayak oldu. Çünkü sizde öğretmek yoktu.

           Hataların da ceza vermeli çocuğa, başarılarında, iyiliklerinde de ödül. Ya bir çikolata ya bir öpücük. Yeter ki sevmesini bil ! Seven insanın verdiği sevgi de, saygı da, güzel ahlak ya da verdiği ceza da eşdeğerdir evladına. Ama dayak çözüm olamaz asla. Ya inadına beter olur çocuk, ya da istediğiniz gibi fakat sağlıksız bir birey. Ya korkağın teki olur kuşkusuz, ya da vurdumduymaz, serseri bir gelecektir sonu.
 
            Ya arsızlaşır dayak yiye yiye, ya da öğrenir yanlışı siz ceza vere vere. Ya sevgisi, saygısı baki kalır size, ya da hayırsız bir evlat bırakırsınız geride. Karar sizde... !