Yahya Kemal Mesnevisi

Yahyasız tüttürme devran, dilde gülsün mısralar;

Aşka meftûn ol, tutuş sen, kahrı delsin mısralar.

Şehri meltemler kuşatsın, gül dökülsün mihrine;

Mevsiminden gelmesin kor, neşve gelsin nehrine.

Tütme isyanlarla sık sık, şevkle ör bozkırları;

Kalbe yerleşsin bugün hep hikmetin nur sırları.

Mekke'den servet gelip dursun, değiştir rengini;

Meskeninden topla artık dağlanan kor dengini.

Bahçeler bülbül kuşatsın, güllerim yığsın toyu;

Aşkı sersin sözlerim, sızdırmasın dipsiz kuyu.

Hasretin çağlatmasın katran, tutuştur kor gülü;

Kalmasın bağ râyihâsız, zerk edip dur sümbülü.

Kaygılar toy kurmasın, bağrında Yahyam solmasın;

Kâbusun şevkiyle bağban câna hüsran salmasın.

Mihri süzdürsün gönüller, köşke örsün menzili;

Çağlasın nurdan segâhlar, kalbe yaksın kandili.

Ustalar sersin şiirler, toplasınlar mâtemi;

Derdi örtsün nur seherler, kırpmasınlar meltemi.

Çâresizlik yığmasın dermanlarım, süzsün heves;

Câna kasvet sağmayın, bülbüllerim karsın nefes.

İnlesin nur mâbedim, mihrâba Ahmet zerk edin;

Süzmeyin gafletle hicran, nûru artık fark edin.

Yahya'nın bağrında tekrar nur çiçekler çağlasın;

Endülüsler raks edip dursun, közüm can dağlasın.

Şevke gelsin korlu deryam, meşkle tütsün meclisim;

Aşkı sersin nurlu Yahya'm, yankı bulsun hep sesim.

İnleyen Pervâne alsın Yahya'dan hikmetleri;

Cânı öksüz yapmayın siz, görmesin kasvetleri.

( fâ i lâ tün / fâ i lâ tün / fâ i lâ tün / fâ i lün / )