Son Mevsim

.

.

sessizce yanar sokak lambaları 

umutlu bir bekleyişin ardında

eline gelinciği sinmiş 

susuz bahçelerin 

ortasında kalacağım sabah olunca

gitmek demiştin

toprağıma yalın ayak basar gibi

sevda uğruna batan dikenleri 

bin yerimden kanla söke söke 

yedi rengini umduğum ömrüne

yağmuru, rüzgarı ekip çekip gitmek

zamanın göğsüne bir ilmek atıp

eski düşün koynunda büyüyen

koklanmamış mor çiçekleri

hep güleç hep bereketli yüzüne 

bir bir serip de gitmek

hayal dediğin nedir ki 

uçurum başlarını tutmak ölüme

zaptetmek denizleri yanan ciğerine 

bir yudumla içmek

şehrin ağzında yakınmak dua ile

yıkanmak tek başına 

çamura belenmiş güneşe

ağaçlarım döküldü yerinden

inan bulutlar ve kuşlar yerle bir

böyle değildin eskiden sözleri

düşünce çocuksu diline

suçlama sevgili

şiir yazmak da kolay değil

yaşamak zaten yersiz bir meşgale

yitirmişken gözümün bebeğinde 

delişmen sevinçleri

güle güle sevdalığım 

aşkın özgürlüğündür artık

güle güle şimdi yarim yaranım

ne dudaklarınca sevişmek ihanetti geceye

ne sana benzeyen gülmekti en içten

en büyük ayıbım

.