Anadolu Destanı Malazgirt

  ANADOLU DESTANI MALAZGİRT

Zaman akıp giderken sonsuz aleme doğru

Azap aleminde dert, azap yurdunda soru

Akarsular mürekkep, ağaçlar birer kalem

Olsa da anlatamaz ne insan ne de alem

Türkün ruhunda gizli İslam’ın öz kimliği

Sevdamın gözyaşları davamın sessizliği

İnsanlar korku ruhlu ve insanlar hayalet

Manadan soyutlanmış kemiğe bürünmüş et

Sevin Anadolu’m gün elbet senin günündür

Alparslan’ın ruhuyla her gün sana düğündür

Mukaddesler emanetler alınırken ayağa

Gece gözyaşlarını akıtır hep şafağa

Bizler çile çekmeden gidersek sonsuzluğa

Anadolu şikayet etsin bizi bayrağa

Dert var, çile çekmek var, bu uğurda ölmek var

Sonsuzluk; tek sevgilim, ölürsem beni sen sar

Her gece ağlıyorsa mazlumlar için için

Biri söylesin artık, ne bu bekleyiş, niçin?

Hey Anadolu sen mi Alparslan emaneti

Yoksa bizler mi olduk Avrupa esareti?

Dipsiz fezaya doğru yükselirken aminler

Aminlerin gözyaşı yedi kat gökte inler

Türk tarihi yazılı Malazgirt iclalinde

Selehaddin Eyyub-i Kudüs’ün hilalinde

Kapısı açılıyor şanlı Anadolu’nun

Yıkılıyor haçları akbaba ordusunun

Dualarla beraber açılırken kapılar

Dilden dile dolaşır o ölümsüz şarkılar

Peygamber mayasında yoğurulmuş komutan

Sana dua etmekte sonsuza dek bu vatan

Ey gök kubbede ezan çınlatan şanlı asker

Senin zaferin gibi olmadı hiçbir zafer

Senin emanetindir yurt, bayrak, ezan ve din

Emanetlere elbet duyan olacaktır  kin

Bedir gibi suskundu yazılacak o destan

Keşmekeş hayalleri bırak Malazgirt’i an

Hani Anadolu’nun her bir tarafı haçtı

Anadolu’nun fethi muhakkak ihtiyaçtı

Bin yetmiş bir yılını gösterirken takvimler

Olmayacaktır artık adaletsiz taksimler

Ey yedi katın sırrı şefkat ruhlu Peygamber

Alparslan’ın yolunda bana, bana da yer ver

                        HAMZA KAPLAN

                                   EYLÜL 2012