kuytu köşelerden çıkıp ortalığa 
kalabalıktan nefret edercesine süzgün 
ilk çiy tanesi dudaktan kalbe yönelirken 
damar şarkıların nakaratında hep sen vardın 
sensiz ne baharı ne de kışı yaşardı şu deli gönlüm 
zemheri aşkımdın sen benim 

helalleşmek isterdim gözlerinde 
deli poyraz yamaçlarında 
bilirsin ki nazlarında 
ele avuca sığmaz mizaçlarında 
zemheri aşkımdın sen benim 

baharın bitimindeki hazana denk 
sitemkar yürekse sızıyla örtüşmüşken 
ilk aklıma gelensin bilir misin 
sonbaharın yapraklarındaki sarılıklarla 
ölümü hatırlamaktan çok yaşarım nedensiz 
zemheri aşkımdın sen benim 

elde kırk yıllık hatırın sonunda 
bir yudum kahve tadında 
dizlerine vurup kayboluşunda 
gam yüküyle dudak büküşün var ya 
zemheri aşkımdın sen benim…

İlhan Koruyucu