Nedensizce

.

ne bildik eksilmeyi yerli yerince

ne de öğrendik hayata su misali çoğalmayı 

nedensizce

yitirmek için tuttuğumuz eski sözler 

akıyor kırık kiremit y/arasında

ağır aksak düşlerin fedailiğinde 

kirli turuncu irkiyoruz

ya da biz öyle sanıyorken

sardı sarmaladı çocukluğumuz yılları

ardın sıra dolup taşıyoruz

esip gürleyen kuşlar taze kafeslerin içinde 

can tatlısı haykırışlar tutuşturuyorken

hayat dursaydı keşke anahtar deliğinde

bir ilmek

kanadı yakalanmışken ölüme 

biz ağlıyoruz anıların deliliğinde

rem uykusundan sonra akşamdan az önce

çok sonra hezeyan oluyor yüzlerin adı

cebren dokunmadan ama kurnazca

yedi renkte arıtılmış gülüşler

sam rüzgarıyla çalındı güneşin elinden

yalancı bir yabancılığın anlamsız eserinde

kötü haber tınısıyla okundu sone

kendi kavgasına küstüyse aşk s/atılmalı zaten

parçaladı şiir karanlık mahlasını gece

eskiden ölü kuşlara için için üzülürken

gülemiyoruz şimdi kefeni yırtılmış zar altında dirilen 

cap canlı hislere düşlere

dal budak çınarlar büyüttük de unuttuk bile çoktan

çocuklar gibi ağlamasını

13Kasım2011