Elveda Demeden

Gecenin saçları düşmüştü yastığımıza
Kadranda nefesini duyduk şeytanın

Gitmemelisiniz dedi penceremize vuran kardelen

Bitmemelisiniz dedi bir kuzgun gökyüzünden

Yürüdük ne çare karabasanın içli sesine
Ve girdik firakın virane bahçesine

 Elveda demedi gözlerin, buğuluydu hala
Kapı çekti elinden, ben kalakaldım
Söyleyemedim -gidersen ölürüm- asıldı dudağıma
Kuruldu orta yerine gururun darağacı
Dinlemedik tuttuk sevdayı sorgusuz astık

Gözyaşıyla kaldı yorgan ve yastık

Göz göze geldi çok zaman bir damla yaş
Bekledi itirafımızı bir çocuğun kalbinden
Sen susadın bana hasretin bir yarısı
Ben sana acıktım hicranın sofrasında
Dön demeliydik, dönmemeliydik sözümüzden
Savaştık önce sen düştün sonra ben

Fatihalar dön diyor fakat çaresiziz
Çayırlar bitiyor gövdemizden el ele
Toprak sarılmış bize anne kadar sıcak
Sen beni tanıyor musun, ya ben seni
Bak artık asırlarca uzakta iki yüzüz
Eyvah nefsimizin kanlı pençesinde ölmüşüz
Elveda demeden