Eylül Sonu

Serin  eylül akşamı balkonumdayım.

Yüzüme hafif bir rüzgar esintisi değiyor

Yudumluyorum çayımı.

Dinlediğim müzik

Tamamlıyor yalnızlığımı.

Derin iç çekiyorum ve

Siluetin beliriyor, dalıyorum sensizliğe.

Güneşin battığı yere düşüyor gölgen.

Tepelerin  arkasına ilerleyen,

Yorgun günün ışıkları yansıyor yüzüme.

Hayranlıkla izliyorum dağların renk armonisini

Sararmaya yüz tutmuş ağaç yaprakları

Usulca boynunu bükmüş ve

Hayatta kalma mücadelesini anlatıyor,

yorgun dalları

Sararıp;

Hazana teslim olmak vakti gelmekte.

Ayak altında ezilmeden kurtarmak,

Ertesi güne…

Bir yudum daha alıyorum çayımdan.

Duygularım gibi onun da tadı kaçmış

Zor yutkunuyorum.

hatıralar diziliyor boğazıma.

Yalnızlık şarkısı alıyor sırayı,

Güftesi eksik,bestesi yarım

Kuru gürültü tırmalıyor,kulağımı.

Akşamın romantizmi sağırlaşırken

Gözlerimde ki hayalin buğulanıyor.

Düşünüyorum bu gün kimler ağladı

Kimler güldü…

Gün gebeydi geceye her şey gizliydi

Kendi içinde.

Mor akşam yerini siyaha bırakırken,

Geceyle gündüzü toplayıp

Günün muhasebesini yapıyorum ve

Yine kalabalıklar içinde ben kayıp.

Yıldızları sorgulasam,

Sorsam dağılan duygularımın hesabını.

Bir zamanlar Samanyolu’nda,

Bitmeyen  aşk vardı desem.

Biliyorum susacak yıldızlar

Biliyorum;

Bulutların arkasına gizlenip kaybolacaklar gözden.

Biliyorum…

Bu akşamda kalan ömrümün ilk gününü bitiriyorum.

Gamze YAĞMUR

05.10.2012