Koca Çınar

Koca Çınardı o 
Özü sağlam 
Gökyüzüne ulaşmış elleri 
Avuç açar dimdik 
Ayakta yaşlanmanın keyfi onda 
Koca çınardı o 
Neler gördü neler 
Yıkamazdı hiçbir rüzgar 
Kah başı bulutlu 
Kah sevinçli 
Asırları yardı geçti 
Ne heyacanlara dayandı 
İçti suyunu kana kana 
Ne bunaldı ne de sondan korktu 

Koca Çınardı o 
Gözyaşları hep içine aktı 
Görmediği kalmadı şu alemde 
Ulu gölgesinin altından geçti nesiller 
Yaradana hep şükretti 
Gelinciklerden taç taktı 
Buket olup onca yaprağından 
İlkbaharda sonbaharı yaşadı 

Koca Çınardı o 
El aman el ayak çekilmeden 
Son nefeste ayakta 
Gücünden eksilmeden 
Uludağlarla arkadaştı 

Koca çınardı o 
Maviliklerle kardeş 
Yeşilliklerle yoldaş 
Göz açıp kapayıncaya kadar 
Koca ömre koca bir Çınar gibi 
Taştan mermer kesilirdi 
Doğa anaya el sallarken 
Anılar yüreğinde dal dal 
Maziye kanat gererdi 
Yaşadı, yaşam adına 
Koca Çınar...