Serenatlar

Bugün mahzun şehrimde yine güneş batarken,

Sandalların sesini yaktı birden hüsranlar.

Martıların neşesi yerle yeksan olmuştu,

Dindiremedi mehtap deryamın yarasını.

Ele saldırdı hüzzam, mevsimim boyun büktü,

Yanakların hepsine o an matem süzüldü;

Konamadı dilime güzelim serenatlar,

Şirinleri ağlattı çile yüklü Ferhatlar.

Sevgi solmuştu bir bir, elim kalem tutarken,

Rıhtımın çığlığını bozdurmuştu katranlar.

Gündüzlerimden kalan hayallerim solmuştu,

Kapatamadı canlar gönlümün karasını.

Dalgalar üzerime yangın yeisler çekti,

Koşmalar çürütüldü, gazellerim çizildi;

Konamadı dilime güzelim serenatlar,

Şirinleri ağlattı çile yüklü Ferhatlar.

Hüzün faslına girdim cevahirler yatarken,

Limanımda yeniden otağ kurdu isyanlar.

Zamanın tuzakları yüreğime dolmuştu,

Yıldızlar acı acı zerk etti tafrasını.

Mehtabım hıçkırarak elemlerini döktü,

Bana hevesle bakan martılarım ezildi;

Konamadı dilime güzelim serenatlar,

Şirinleri ağlattı çile yüklü Ferhatlar.

Pervane çığlık çığlık kora korlar katarken,

Vuslatın ipi koptu, gönle girdi hicranlar.

Hazan, yapraklarımı sancılarla yolmuştu,

Aşkı anlamayanlar çıkardı safrasını.

Baykuşlar birlik olup bağrıma kasvet ekti,

Sımsıcak hislerime melanetler dizildi;

Konamadı dilime güzelim serenatlar,

Şirinleri ağlattı çile yüklü Ferhatlar.