İstanbulun Ayrılıklı Mevsimleri

Güneş doğdu

Sensizliğin sıcaklığı işliyor tenime

Birazdan vapurlar hareket eder

Denizlerde uçuşur beyaz martılar

Uyanır şimdi, İstanbul'un ayrılıklı mevsimleri

---

Usulca terk ediyorum bakışlarını

Elveda diyorum gecenin huzurunda

Sonsuzluğa uğurluyorum ikimizi

Ayazlaşıyor alıcı sonbahar havası

Avuçlarımı açtım bekliyorum

Ya Hu!

Ölüm istihzar

Dilim lâl

Yüreğim sükût

Dudaklarım ıslak henüz

Ayrılıklı mevsimlerin ağıtını yakıyor martılar

Ezan sesinde duyuyor adını kulaklarım

Alıcı sonbaharın yaprakları tükendi

Yağmurlar eşliğinde kopuyorum, ıslak dudaklarından

Semada ellerim, haykırıyorum

Ya Hu!

Ölüm, mübrem

Amenna!

Ayrılık umarsız

Gözyaşlarım katre

Dudaklarım kurudu, vedalar gelince

Bir hiçliğin sesinde okşadım imameyi

Ellerimi açtım yalvardım;
Bir düğüm daha sar yorgun gözlerime

Vecd ile yeksan

Kör bir düğüm…

Şimdi bir çoban kadar sahip çık siluetime

Cıvıltıların arasında ayırt et sesimi

Ve izin ver değsin ömrüm ömrüne

Secde etsin nefesim; aşk hu, aşk…

Yokluğunun satır aralığında, kesiliyor nefesim

Örseleniyor yıldızlar, gecenin gaipliğinde

Ayrılığı duyuyorum, inceden

Kapıyı çektim, gittim gideceğim

Sırtımda taşıdığım, ağır aksaklı bakışların

Yarınlarımı süslüyor, ölümü unutturuyordu

Göremedim tam, nereden ayrıldık

Hangi gün ağladı yağmurlar, ne zaman yandık

Gâvur bir korkuydu, sevgilinin hüzünleri

Gölgemin yalnızlığı yüreğimi sarardı

Bir nimetti oysaki ellerin, zikrederdi

Mavi hu, mavi…

---

Güneş battı

Solgunlaştı deniz

Pas tuttu ellerim, sensizliğin sıcaklığında

İşledi tenime yokluğun hücre hücre

Vapurlar gitti

Martılar uçuştu

Uyandı İstanbul'un ayrılıklı mevsimleri…

Gökçe Üstündağ – Kasım 2012
Saklı Düşler