Gelmedin

Çirkinim bu gün her şeye inat çirkin

Üşüdüm inanamayacağın kadar

Bekâr odamın duvarları sağır kaldı biraz

Biraz uykusuz yorgun

Sensiz kaldım biraz

Bir ara geldin aldırmazlıkla

Gülümsedin duvarlara bakarak

Çirkinliğime aldırmadan

Sonra kayboldun...

Ak düşlü çocuklar çaldı rüyalarımı

Şehrin briket harmanlarını andırıyordu arsız kalabalık

Şiirler büküyordu kulaklarımı

Güneşe dönmemişti henüz yüzün

Bir parça umutta yoktu ki

Dalgınlık sardı etrafımı

Düşünmeye fırsat yok

Yırtık yüzlerin küfrettim bilmem nerelerine

Hani değmez diyeceksin

Değmiyor zaten

Bir parça huzursa aranılan

Koyuverdim kendimi amansız anaforuna

Sövdüm duraksız

Arandım, boşlukta seni aradım

Gelmedin…

Oysa ne düşler kuruyordum sana dair

Teninde güller açan zamanın

Dudaklarına rujlar sürdüm

Amansız bir harabede

Akmıştı gözlerindeki sürmeler ve üzerinde zift karası rimeller

Anlaşılan kabul etmiyordu cilayı olanca sade yürekler

Bir buselik zaman yetecek dedim

Seni düşledim

Gelmedin…

Gelmelerin kaybolduğu boşlukta

Bir sen bir ben kaldık zamanın kapı aralığında

Sanki, sanki görecektim de gözlerini

Hayır deme bana

Öyle şiirler ısmarlamıyorum gözlerine

Andır seven her yüreğe tazelik

Yazarsam her zaman şimdidir

Tazedir

Yeni pişmiş ekmeğin buğusu gibi

Sabahın ilk ışıklarıyla beraber

Yanaklarından gerdana inen sıcak bir öpücüktür.

Sabahı ısıtmak ve koyu bir çaydır belki sözlerim

Biliyorum, sözlerimi duyunca yanakların ısınacak birazdan

Bir sıcaklık kaplayacak vücudunu

Alabildiğine inatçı çağıracağım gülüşlerini

Her zamanki gibi

Gel! Gel! Dedim de uslanmaz bir çocuğun gözleri gibi

Gel! Dedim ama

Gelmedin…

                                                          Mustafa Kılınç 

                                                        20.11.2012 GAZİANTEP