Zer

.

cümlesi bozuk ağzımda kaçışın

güneşimi yaktılar uzak diyardan 

kabuk bağlamayan yarasın zer

ifadesiz çöle sürgün yüzüme

soğuk ter gibi alnımdan dökülür ecel 

uslanmaz içimde çocuk zavallı halime 

adını koymuşlar ya zamanla alışmak

alışmak ki hüzün kokan yalana susmak

dal budak kurumadan

serildi dibine ziyan elem eğildi yaprak

döküle döküle düşünce can

ey can! kar yağıyor kar üstüne

çırpınan günün bir tutam saçısın serçe

nefti sandık içinde saklanan 

yürür geceme pusulasız yol bin vuslat

baş ucunda bağrı yas bağlamış toprak

sende büyürken sus bende ağlaşır ah 

fidanım boynu bükük erik ağacım

yeşerir mi mevsimince sen görmesen de 

topladı meyvesini gitti öbür düşüne susamak

hareliyken yazmanda gül nefesin sıcak

şimdi sesimden de uzak elini tutmak

çok geç bir adım ötesi öylece

seni yine doyasıya yaşamak

aceleci yağmurun buğusunda bakışın

artakalan acıyım kahve renginden uzak 

.