Geceler

.

Bir gece daha yaklaşıyor,

Yalnızlığıma, koynuma eş..

O gece ki;

En derin yaraların sancılı kıvranışlarına şahit bir eş.

Hastalıkların ve aşkların,

Dinmez sızılarına tuz basan hain bir eş.

O gece ki;

Biçare gönlüme,

Kınından hançerleri çekilip saplanan gerçekleri,

Suratına bir tokat şiddetinde inen hain bir eş..

Yalnızların iç acısı, âşıkların sığınağı,

Yorgunların durağı…

O gece ki;

En içli şarkıların mırıldanıldığı,

En kahırlı mektupların yazıldığı,

Yürek acıtan mısraların sıralandığı,

Ve en sinsi duyguların son durağı.

Yüreğin parça parça kanadığı.

O gece ki;

Sancılı kıvranışların, kimselerin duymadığı,

El açılıp duaların okunduğu,

Ağlanıldığı, haykırıldığı,

Yalan bakışlara,

Yalancı kolların yamaçlarına sığınıldığı…

O gece ki;

Dört duvar sana bakıp,

Gölgelerle oynaşıldığı,

Yarınların umuduna sarıldığı,

...ve en çilekeş zamanlarda,

Mutluluk oyunu oynandığı..

O gece ki;

Alacakaranlığın kollarına sarıldığı,

İçini bitmek bilmeyen kederlerin çığ misali çoğaldığı

Ve kurtulmak istendikçe batıldığı,

Çırpındıkça boğazına daha sıkı sarıldığı,

Sımsıkı bir elin yüreğini kanattığı..

O gece ki;

En büyük sevdaların gamlı yaşlarının akıtıldığı..

Sebepsiz, nedensiz,

Niçinsiz içinin daraldığı,

Bir haykırışla bağırmak istediğinde,

Sesinin kısıldığı…

O gece ki;

En sevgiliden daha sevdalı,

Yakanı hiç bırakmadığı,

Bir gölge gibi ardına takıldığı..

Yüreklerin alabildiğine kanadığı

 ve defalarca ölüp tekrar yaşandığı.

O gece ki;

Tan vaktiyle ruhunu huzura bıraktığı

ve öylece canına yapışmış,

Seni hiç bırakmadan yarınlara yatıldığı…

O gece ki; dargın, kırgın, yorgun kollarıyla bizi sarmış.

Bir gece daha yaklaşıyor,

Yalnızlığıma koynuma eş.

Ayşe MANAV

.